یادداشت های منِ دغدغه مند!

اخبارو بالا پایین میکردم، دیدم وزیر ارتباطات دو جمله گفته.

🔹 کم‌ترین میزان تاب‌آوری مردم، آب و برق و گاز نیست؛ با فاصله زیاد، اینترنت است.

🔹 برخی می‌گویند ما در کشور نیاز به اینترنت نداریم! آدم این را نمی‌داند کجای دلش بگذارد.

بله، مردم واقعاً به اینترنت وابسته اند، از کسب و کار گرفته تا آموزش و ارتباطات.
اما برخلاف گفته ایشون، کمترین‌ میزان‌ تاب آوری مردم با فاصله از اینترنت، تحمل مدیرایی هست که بجای پاسخگویی برای ترک فعلشون در خصوص راه اندازی شبکه ملی با اون بودجه های عظیم، تمام همّ و غمشون شده باز و بسته کردن اینترنت آمریکایی که تحت نظر آمریکا مدیریت میشه و همینطور رفع فیلتر پلتفرمهایی که تحت مدیریت اسرائیله.

جناب وزیر باید قبل از این‌حرفهای پوپولیستی پاسخ بده که از راه اندازی  شبکه ملی ارتباطات که سال هاست فقط حرفشو میزنن، چه خبر؟
قرار بود کشور تو حوزه زیرساخت دیجیتال به یک استقلال نسبی برسه.
قرار بود اگر روزی اینترنت خارجی دچار اختلال شد، زندگی مردم زمین‌گیر نشه.

اینکه امروز اینترنت دچار محدودیت شده، اگر به حکم عقل و شرایط امنیتی باشه، قابل فهمه، اما اینکه هیچ جایگزین کارآمدی برای اون تعریف نشده، دیگه برای مردم قابل توجیه نیست.

درسته که مثلا چین یوتیوب خودشو داره، روسیه پلتفرمای خودشو زده، ولی ما نمیتونیم تا اقدام به زیرساخت این چیزا نکردیم الکی ادعاشو کنیم و بگیم اوکی همه چی رو قطع می کنیم چون پلتفرمای داخلیمون عالیه. چون اصلا نزدیک به قابل قبول هم نیست حقیقتا.

والا مردم حق دارند خسته بشن، نه فقط از قطع اینترنت،  از مدیریتی که یک وزارتخانه رو معطل وصل یک شبکه خارجی تحت کنترل دشمن کرده و برای فرار از پاسخگویی حرفهای عامه پسند میزنه.
و‌ مجلسی که تعطیله!

جدیدا هم یه سیرک دیگه راه انداختن به نام اینترنت پرو...

این مشکلات، مردم ما که هیچ، نوح و ایوب رو هم از پا در میاره...