یادداشت های منِ دغدغه مند!

۱۴ فروردین بود که اتفاقی مشترک بین دو استان افتاد.
تو اصفهان جنگنده ها و سوخت رسان های زیادی از دشمن همزمان فعالیت و رفت و آمدشون شدید شد و خبر رسید بعد از درگیریشون با نیروهای ما، چندتاشون سقوط کردند. البته بعید به نظر میرسید کسی زنده مونده باشه ولی تا ساعت ها پرنده های نجاتشون بالای سر دو استان اصفهان و کهگیلویه و بویراحمد میچرخیدند و گفته شد که گویا خلبانشون اجکت کرده و دنبال نجاتشن‌.

در کهگیلویه و بویر احمد گذشت؟

همزمان با این قضیه، مردم محلی کهگیلویه و بویر احمد، این باغیرت ها، تا احساس خطر کردند و دیدن پرنده های دشمن ارتفاعشون کمه شروع کردن به تیراندازی با برنوهای معروفشون! خیلی حرکت تحقیر کننده و خفنی بود، حتی این عزیزای دل تا فهمیدن خلبانه ممکنه اونجاها دیده بشه، چندین روز از همون ساعت های ابتدایی کل کوه و بیابون رو تحت نظر گرفتن و گشتن، تماما خودجوش!

اصل قضیه

چند روز بعد خبر رسید و بعد هم کاخ سفید تایید کرد که هدف دشمن جات خلبان نبود و دنبال به اصطلاح هِلی بورن تو اصفهان بودن تا اورانیوم غنی شده مارو خارج کنند که بدجور تو دهنی خوردن.

دشمن که به هدفش نرسید ولی افتخارش موند برای لرهای عزیزمون. همونایی که بدون داشتن تجهیزات، همونطور که تو تاریخ چندین بار با برنو جلوی خارجی ها در اومدن، بازم باعث افتخارمون شدند. حالا دشمن مجبوره عبارت سخت «کهگیلویه و بویر احمد» رو به خاطر بسپاره.

پ.ن:
شاید برای مردم،  این قضیه صرفا غرور آفرین باشه، ولی شخصا به عنوان کسی که ریشه و گذشته ی گمشده ای در قوم لر داره، خیلی این اتفاق بهم دوپامین تزریق کرد!