یادداشت های منِ دغدغه مند!

۲۹ سالگی هم مثل بقیه ی ۲۸ سال گذشته رسید. حس خاص و ترس از رسیدن به ۳۰ ندارم واقعا.

یه زمانی، نزدیک به ۱۸ سالگی که بودم فکر میکردم خیلی مرد شدم. فکر می کردم ته تهِ استقلال فکری و مالی و... همون سن هست اما الان، می بینم که نه، کلی درس و تجربه تو این چند سال به دست آوردم که با وجود دردناک بودن، من رو بیشتر ساختند. حس می کنم پخته تر شدم و محکم تر.

برعکس بقیه آدما من از مسیر زندگی، با تمام سختیاش دلزده نیستم، ناراحت نمیشم.

من جور دیگه تعبیرش می کنم و میگم:

محمد، این فیلمِ توئه، فیلمی که تو شخصیت اصلیش هستی، سعی کن هر چی جلوتر میری قشنگ تر بازی کنی که نمره بالایی بگیره. تا اینجا کارگردان هواتو داشته، بقیش رو هم حواسش هست.

خلاصه که معقوله تولد، چیز جالبیه. حداقل من یکی رو سالی یک بار به فکر تجربیاتم تو سال گذشته میندازه.

در نهایت می‌تونم بگم تولدم مبارک 🥳😁