یادداشت های منِ دغدغه مند!

چند سال پیش رفته بودم نمایشگاه کتاب که یه چرخی بزنم. من دیر به دیر کتاب میخرم متاسفانه و بیشتر اون جمعیت و فضا برام جالبه😅.

توی گردش بین غرفه ها یک کتاب توجهمو جلب کرد، اسمش بود «قلعه حیوانات». برداشتم و دو صفحه ازش خوندم. از اونجا که درمورد حیوانات گفته بود و من عاشق حیواناتم، خریدمش.

به محض برگشتنم به خونه، کتاب رو باز کردم. چند صفحه دیگه خوندم و خیلی برام جالب بود، داستانی رو از زبان حیوانات مزرعه روایت میکرد.

هر چی جلوتر میرفتم بیشتر کنجکاو میشدم. برخلاف تصورم که یه داستانِ کیوت درمورد حیوانات انتظار داشتم، این کتاب خیلی سیاسی و البته آموزنده بود.

محتوای داستان، درمورد حیواناتی بود که در مزرعه زندگی معمولی  داشتند. رابطه اشون با صاحب مزرعه بصورت کار کن-غذا و جای خواب بگیر بود و البته صاحب رفتار سخت گیرانه و گاهی بی رحمانه هم داشت.

حیوانات، کم کم به این فکر میوفتن که دور از چشم صاحب جلساتی بگیرند. طی یکسری سخنرانی ها و روشن سازی های شبانه به این نتیجه میرسن که صاحب مزرعه رو بیرون کنند و خودشون کنترل رو به عهده بگیرن و رفته رفته این موضوع روی کل مزرعه های مجاور هم تاثیر گذاشت و تبدیل به یک انقلاب شد. این انقلاب البته سراشیبی زیاد داشت و مشکلات زیادی رو گذروندند.

ماجرا اونجایی جالب بود که حیواناتی که از بقیه ظاهرا بیشتر میفهمیدن و استارت انقلاب رو بعضی از اونها زده بودند رفته رفته برای تدوام چرخه ی خود مستقلیِ مزرعه ها (شما بخونید منفعت بیشتر برای خودشون)، با آدم های شهر وارد مذاکرات می شدند و لابی هایی می کردن و بقول کتاب، حیوانات انسان نمایی شده بودند که شب ها روی دو پا راه میرفتن، قرارداد امضا میکردن و توی بار با آدم ها به سلامتیِ هم می نوشیدند.

من بعد از خوندن این کتاب، با اینکه  اهل سیاست نیستم، احساس کردم دریچه جدیدی توی ذهنم باز شد. داستانش خیلی آشنا بود...

#مذاکره

تا میام سرحال بشم کارامو انجام بدم

یا آسمون بغضش میترکه هوا گرفته میشه

یا هوای بهار خواب آلودم میکنه

الانم که سعی در مبارزه با این دو داشتم، سرماخوردم🤧

خدایا شکرت در کل😄

یادمه نوجوون بودم، تولید محتوای متنی سایت یاد گرفته بودم و با نویسندگی و سئو برای شرکت برندسازِ «آراد برندینگ» که احتمالا اگه سرچ کنید اسمشو، پیداش میکنید، کار میکردم و دورکاری پول در میاوردم.

یکسری اومدن و قانون های مسخره و گیرهای الکی رو کردن «قانون جدید تولید محتوا» یا یه همچین چیزی و شروع کردن به ایراد گرفتن از ما زیر دست ها. من ۱۷-۱۸ ساله بودم، از تایم تفریحم میزدم برای کار، خیلی ظلم بود.

خلاصه به هر دری می زدن که پول کمتر به محتوا نویس بدند و به تایم اون موقع (فکر کنم سال ۹۴) حدود ۱۰۰هزار تومن پول منو خوردن و گفتن شکایت داری به مدیر مربوطه بگو. 

منم شاکی رفتم پی ویِ آقای تالیا زیارکُلایی، مدیر مجموعه (که عکسشو تو سایت دیده بودم). خلاصه کلی تایپ کردم و انتظار جواب قانع کننده داشتم. ایشون اومد آنلاین شد و بعد از اوردن دلیل های مسخره (که فهمیده بود سنم کمه و میتونه بپیچونتم) تهش گفت ببینم تحصیلاتت چیه، رشته ات چیه؟ من جواب دادم حسابداری، یهو دیدم ایموجی خنده گذاشت و نوشت حسابداری که رشته ی عوامه...

من انگار یه سطل آب سرد ریختن رو سرم، شل شدم، خیلی ناراحت بودم. تو دلم گفتم خب رشتمه دیگه، چه ربطی داره، چرا توهین میکنه، اصن رفتم تو خودم، دیگه نتونستم تایپ کنم. فقط یادمه از زور ناراحتی نوشتم پولتون ارزونی خودتون، من که حلال نمیکنم، نه پولو، نه حرف بی ربطی که زدی.

من بعد از ۱۱ سال هنوزم که هنوزه، اسم، چهره و حرفای اون آدم تو مغزم میاد و میگم چرا اون حرفو زد، من سنی نداشتم. با اون سن کم به انگلیسی و ترجمه مسلط بودم، درسم عالی بود، دو تا شغل پاره وقت در کنار درسم انجام می دادم و توی ورزش هم کاپیتان تیم فوتبال محل بودم. به عقل خودم فکر میکردم به اندازه کافی موفق بودم، از نظر خودم با وجود شرایط و مشکلات زندگیم از خیلیا جلوتر بودم. چرا ی آدم رندوم اومد بهم گفت عوام و غرورمو شکست؟ و کلی فکر دیگه که آزارم داد و همش خودمو خوردم که چرا جوابشو ندادم...خلاصه گذشت و من بزرگ شدم اما  خدا میدونه نتونستم تا الان زیارکلایی رو ببخشم...

بخشش چیز خوبیه و واقعا سعی کردم شعله ی کینه رو تو دلم همیشه خاموش نگه دارم.

تو زندگیم هم سعی کردم آدمای زیادی رو ببخشم چون خدا میگه «ببخش تا بخشیده بشی» و صد البته که چند چشمه از جادوی این جمله رو دیدم.

من این روند بخشیدن رو معنوی تر هم کردم برای خودم، هر سال، ماه رمضون و اکثرا شب های قدر یه لیست از سیاه ترین پرونده های نبخشیده شده رو سعی می کنم حلال کنم ولی گاهی مدتی بعد، فشار زندگی یا رفتار بد مکرر اون آدم دلمو میشکنه!

بعد توی دلم میگم خب مرد گنده، این چه لوپِ مضخرفیه که توش گیر کردی، یا ببخش یا کلا متنفر باش! چرا خودتو عذاب میدی؟

ولی دوباره یه بخش دیگه ای از وجودم میگه، ببخش تا بخشیده بشی، و من دوباره آروم میشم...

دردِ من این نیست که بخشیدنو امتحان نکنم، سوالم از خودم اینه که چرا نمی تونم ببخشم؟