یادداشت های منِ دغدغه مند!

خب، اینم از این، بالاخره رفتم گواهینامه ثبت نام کردم.

البته بعد از ۱۰ سال😅.

من مدت زیادیه که بخاطر ترس از رانندگی نرفته بودم گواهینامه بگیرم، اصلا اونقدر این قضیه عمیق بود که می تونم بگم کلا رابطه خوبی با وسایل نقلیه نداشتم.

چند روز پیش یهو یادم افتاد پارسال چقدر سر رانندگی بلد نبودن اذیت شدم. هر ماه برای خرید و آسیاب خوراک مرغداری مجبور بودم چند ساعتی بنده خدا بابا و نیسانش رو در اختیار بگیرم و کلا زحمت بود. این شد که به سرم زد بالاخره با این ترسم روبرو بشم.

از این قبیل ترس ها و کاهلی ها زیاد تو زندگیم دارم و متاسفانه فهمیدم که خودم شخصا زندگیمو عقب انداختم. قبلا خجالت می کشیدم این ترس ها برملا بشه ولی خدارو شکر دو ساله سعی می کنم باهاشون روبرو بشم. رانندگی یکی از مهم ترین ها بود. خدا رو شکر عملی شد و ثبت نام کردم.

حالا نمیدونم چقدر میتونم توی تصدیق گرفتن خوب عمل کنم، برام دعا کنید. 😄

اخبارو بالا پایین میکردم، دیدم وزیر ارتباطات دو جمله گفته.

🔹 کم‌ترین میزان تاب‌آوری مردم، آب و برق و گاز نیست؛ با فاصله زیاد، اینترنت است.

🔹 برخی می‌گویند ما در کشور نیاز به اینترنت نداریم! آدم این را نمی‌داند کجای دلش بگذارد.

بله، مردم واقعاً به اینترنت وابسته اند، از کسب و کار گرفته تا آموزش و ارتباطات.
اما برخلاف گفته ایشون، کمترین‌ میزان‌ تاب آوری مردم با فاصله از اینترنت، تحمل مدیرایی هست که بجای پاسخگویی برای ترک فعلشون در خصوص راه اندازی شبکه ملی با اون بودجه های عظیم، تمام همّ و غمشون شده باز و بسته کردن اینترنت آمریکایی که تحت نظر آمریکا مدیریت میشه و همینطور رفع فیلتر پلتفرمهایی که تحت مدیریت اسرائیله.

جناب وزیر باید قبل از این‌حرفهای پوپولیستی پاسخ بده که از راه اندازی  شبکه ملی ارتباطات که سال هاست فقط حرفشو میزنن، چه خبر؟
قرار بود کشور تو حوزه زیرساخت دیجیتال به یک استقلال نسبی برسه.
قرار بود اگر روزی اینترنت خارجی دچار اختلال شد، زندگی مردم زمین‌گیر نشه.

اینکه امروز اینترنت دچار محدودیت شده، اگر به حکم عقل و شرایط امنیتی باشه، قابل فهمه، اما اینکه هیچ جایگزین کارآمدی برای اون تعریف نشده، دیگه برای مردم قابل توجیه نیست.

درسته که مثلا چین یوتیوب خودشو داره، روسیه پلتفرمای خودشو زده، ولی ما نمیتونیم تا اقدام به زیرساخت این چیزا نکردیم الکی ادعاشو کنیم و بگیم اوکی همه چی رو قطع می کنیم چون پلتفرمای داخلیمون عالیه. چون اصلا نزدیک به قابل قبول هم نیست حقیقتا.

والا مردم حق دارند خسته بشن، نه فقط از قطع اینترنت،  از مدیریتی که یک وزارتخانه رو معطل وصل یک شبکه خارجی تحت کنترل دشمن کرده و برای فرار از پاسخگویی حرفهای عامه پسند میزنه.
و‌ مجلسی که تعطیله!

جدیدا هم یه سیرک دیگه راه انداختن به نام اینترنت پرو...

این مشکلات، مردم ما که هیچ، نوح و ایوب رو هم از پا در میاره...
 

یادمه نوجوون بودم، تولید محتوای متنی سایت یاد گرفته بودم و با نویسندگی و سئو برای شرکت برندسازِ «آراد برندینگ» که احتمالا اگه سرچ کنید اسمشو، پیداش میکنید، کار میکردم و دورکاری پول در میاوردم.

یکسری اومدن و قانون های مسخره و گیرهای الکی رو کردن «قانون جدید تولید محتوا» یا یه همچین چیزی و شروع کردن به ایراد گرفتن از ما زیر دست ها. من ۱۷-۱۸ ساله بودم، از تایم تفریحم میزدم برای کار، خیلی ظلم بود.

خلاصه به هر دری می زدن که پول کمتر به محتوا نویس بدند و به تایم اون موقع (فکر کنم سال ۹۴) حدود ۱۰۰هزار تومن پول منو خوردن و گفتن شکایت داری به مدیر مربوطه بگو. 

منم شاکی رفتم پی ویِ آقای تالیا زیارکُلایی، مدیر مجموعه (که عکسشو تو سایت دیده بودم). خلاصه کلی تایپ کردم و انتظار جواب قانع کننده داشتم. ایشون اومد آنلاین شد و بعد از اوردن دلیل های مسخره (که فهمیده بود سنم کمه و میتونه بپیچونتم) تهش گفت ببینم تحصیلاتت چیه، رشته ات چیه؟ من جواب دادم حسابداری، یهو دیدم ایموجی خنده گذاشت و نوشت حسابداری که رشته ی عوامه...

من انگار یه سطل آب سرد ریختن رو سرم، شل شدم، خیلی ناراحت بودم. تو دلم گفتم خب رشتمه دیگه، چه ربطی داره، چرا توهین میکنه، اصن رفتم تو خودم، دیگه نتونستم تایپ کنم. فقط یادمه از زور ناراحتی نوشتم پولتون ارزونی خودتون، من که حلال نمیکنم، نه پولو، نه حرف بی ربطی که زدی.

من بعد از ۱۱ سال هنوزم که هنوزه، اسم، چهره و حرفای اون آدم تو مغزم میاد و میگم چرا اون حرفو زد، من سنی نداشتم. با اون سن کم به انگلیسی و ترجمه مسلط بودم، درسم عالی بود، دو تا شغل پاره وقت در کنار درسم انجام می دادم و توی ورزش هم کاپیتان تیم فوتبال محل بودم. به عقل خودم فکر میکردم به اندازه کافی موفق بودم، از نظر خودم با وجود شرایط و مشکلات زندگیم از خیلیا جلوتر بودم. چرا ی آدم رندوم اومد بهم گفت عوام و غرورمو شکست؟ و کلی فکر دیگه که آزارم داد و همش خودمو خوردم که چرا جوابشو ندادم...خلاصه گذشت و من بزرگ شدم اما  خدا میدونه نتونستم تا الان زیارکلایی رو ببخشم...

بخشش چیز خوبیه و واقعا سعی کردم شعله ی کینه رو تو دلم همیشه خاموش نگه دارم.

تو زندگیم هم سعی کردم آدمای زیادی رو ببخشم چون خدا میگه «ببخش تا بخشیده بشی» و صد البته که چند چشمه از جادوی این جمله رو دیدم.

من این روند بخشیدن رو معنوی تر هم کردم برای خودم، هر سال، ماه رمضون و اکثرا شب های قدر یه لیست از سیاه ترین پرونده های نبخشیده شده رو سعی می کنم حلال کنم ولی گاهی مدتی بعد، فشار زندگی یا رفتار بد مکرر اون آدم دلمو میشکنه!

بعد توی دلم میگم خب مرد گنده، این چه لوپِ مضخرفیه که توش گیر کردی، یا ببخش یا کلا متنفر باش! چرا خودتو عذاب میدی؟

ولی دوباره یه بخش دیگه ای از وجودم میگه، ببخش تا بخشیده بشی، و من دوباره آروم میشم...

دردِ من این نیست که بخشیدنو امتحان نکنم، سوالم از خودم اینه که چرا نمی تونم ببخشم؟